Arcydzięgiel i lubczyk- tajemnicze zioła o podobnym działaniu

Arcydzięgiel i lubczyk to zioła o bardzo dużych właściwościach leczniczych.Warto się z nimi zapoznać, zanim kupimy w aptece kolejne opakowanie tabletek, bowiem sama natura przychodzi nam z pomocą.

Arcydzięgiel litwor (dziś głównie używana jest sama nazwa litwor)  jest rośliną osiągającą wysokość od 1 do 2.5 m, należącą do rodziny selerowatych. Litwor był kiedyś uważany za roślinę czarodziejską i leczniczą.Przypisywano temu ziołu specjalne siły broniące przeciwko truciznom i plagom. Surowcem leczniczym jest całe zioło.

Skład arcydzięgla:

Arcydzięgiel litwor zawiera:

  • olejek eteryczny
  • kwas walerianowy
  • kwas metyloetylooctowy
  • seskwiterpeny
  • flawonoidy
  • garbniki.

Nasiona zawierają kumaryny. Korzeń zawiera estrogeny, związki odżywcze, kwasy organiczne, sole mineralne (potas, cynk). Tak bogaty skład powoduje że,gama chorób przy których pomocny będzie arcydzięgiel jest bardzo szeroka.

  • Obecnie arcydzięgiel jest ceniony ze względu na posiadanie właściwości pobudzających na układ trawienny. Arcydzięgiel zwiększa przede wszystkim wydzielanie soku żołądkowego oraz pobudza wytwarzanie enzymów trawiennych (pepsyny i pentagastryny), przez co ułatwia i przyspiesza trawienie, normuje fermentację i usuwa nagromadzone gazy.
  • Arcydzięgiel zawiera związek pobudzający wydzielanie interferonu zwalczającego infekcje wirusowe u ludzi i zwierząt.
  • Olejek z arcydzięgla stosowany zewnętrznie ma działanie przeciwbólowe
  • Arcydzięgiel litwor może być również pożyteczny w przypadkach słabego krążenia, gdyż posiada możliwości polepszania przepływu krwi do obwodowych części ciała.
  • Jako delikatny środek wykrztuśny zioło to jest skuteczne w leczeniu kaszlu
  • Przynosi również ulgę cierpiącym na zapalenie oskrzeli, jak również łagodzi wszelkie inne dolegliwości związane z układem oddechowym.
  • Arcydzięgiel litwor to także zioło o właściwościach antyseptycznych, uspokajających oraz średnio napotnych.
  • Oczyszcza organizm

Arcydzięgiel w kuchni

Łodygi arcydzięgla można gotować na parze i podawać z masłem, tak samo jak szparagi. Pokrojone łodygi zioła są również idealne do przyrządzania pieczonej wieprzowiny.
Pokrojone liście arcydzięgla można dodawać do rabarbaru. Liście arcydzięgla są również świetnym dodatkiem do zup, sałatek, mieszanek ziołowych oraz ryb i owoców morza.
Młode łodygi można kandyzować i używać jako dekorację do ciast i deserów.

Arcydzięgiel - ostrożenie z samodzielnym zbieraniem, mozna go pomylić z inna trującą rośliną!

Odświeżająca herbata z arcydzięgla litwora jest sporządzana w następujący sposób: dodać 5ml lub1 łyżeczkę suszonego zioła lub 15 ml (3 łyżeczki) zmiażdżonych, świeżych liści arcydzięgla do 250 ml (1 szklanka) gotującej się wody. Pozwolić na macerowanie. Dodać miód lub sok z cytryny do smaku.

Napar z korzenia arcydzięgla

1 płaską łyżkę rozdrobnionych korzeni zalewamy 1 szklanką wrzącej wody i parzymy przez 20 minut pod przykryciem. Pijemy 2—3 razy dziennie na godzinę przed jedzeniem — dla pobudzenia apetytu, lub po posiłku — dla poprawy trawienia. Herbatka arcydzięglowa działa też łagodnie uspokajająco.

Nalewka z arcydzięgla

100 g rozdrobnionego korzenia zalewamy 100 g spirytusu i odstawiamy na 2 tygodnie. Pijemy 20—30 kropli na cukier lub wodę 2—3 razy dziennie po jedzeniu przy zaburzeniach trawiennych, a także dla złagodzenia zatruć nikotynowych i alkoholowych.

Przepis na konfiturę z arcydzięgla

Łodygi i grubsze ogonki liści tniemy skośnie na kawałki długości 5-7 cm i obgotowujemy kilka chwil w lekko osolonej wodzie (lub zalewamy słonym wrzątkiem i pozostawia na dobę). Wodę odlewamy, łodygi opłukujemy i po usunięciu błoniastej skórki wrzucamy do syropu przygotowanego z 1 kg cukru na 3/4 szklanki wody (na 1 kg łodyg). Smażymy raz dłużej lub przez 2-3 dni po kilka minut. łodygi muszą stać się przejrzyste. Najlepsza jest konfitura z łodyg ścinanych na wiosnę.

Przeciwwskazania do stosowania arcydzięgla:

  • Stosując preparaty zawierające arcydzięgiel, należy unikać ekspozycji na promienie słoneczne, gdyż roślina ta zawiera fotouczulające furanokumaryny.
  • Zioła muszą unikać kobiety w ciąży, ponieważ może mieć działanie poronne, oraz w czasie menstruacji – pobudza krwawienie.
  • Przeciwwskazanie stanowi również choroba wrzodowa i ostry nieżyt żołądka lub jelit.
  • Należy zachować ostrożność podczas zbioru – kontakt z rośliną może powodować silną reakcję alergiczną.

Zbiorem powinny zajmować się osoby doświadczone, gdyż arcydzięgiel często jest mylony z trującym szalejem jadowitym.

Właśnie lubczykowi przypisywano w dawnej Polsce niezwykłą moc wzbudzania gorących uczuć.Dziś wiadomo nieco więcej na temat tego tajemniczego  zioła.Lubczyk pochodzi przede wszystkim z europy, roślina ta ma szerokie zielone liście i może sięgać nawet do półtora metra wysokości. Lubczyk należy do rodziny selerowatych w krajach zachodnich znany jest też pod nazwą maggi.

 Co zawiera lubczyk:

  • olejek lotny o charakterystycznym zapachu,
  • kumarynę, fitosterole, kwasy polifenolowe (między innymi kwas chlorogenowy) oraz znaczną ilość skrobi,
  • kwasy polifenolowe mają działanie antyoksydacyjne, natomiast fitosterole są istotnym elementem profilaktyki przeciwmiażdżycowej, hamują bowiem wchłanianie „złego” cholesterolu,
  • kumaryna ma działanie przeciwzakrzepowe, jednak spożywana w nadmiernych ilościach może prowadzić do uszkodzenia wątroby,
  • W owocach lubczyku znajdują się między innymi flawonoidy, witamina E i fitosterole.

Surowcem leczniczym jest korzeń lubczyku

Lubczyk ma szereg właściwości zdrowotnych, jest też świetna przyprawą.

Właściwości lecznicze lubczyku.

  • Korzeń lubczyku znakomicie nadaje się do leczenia kamieni nerkowych oraz opłucnej.
  • Korzeń ten ponadto ma ogromne właściwości moczopędne, dlatego też bardzo często stosowany jest na dolegliwości okładu moczowego.
  • Co bardzo ważne lubczyk pobudza krwawienie miesiączkowe, ale przy tym bardzo rozluźnia mięśnie, dzięki czemu niweluje prawie całkowicie bóle menstruacyjne.
  • Ponadto stosując lubczyk możemy pozbyć się tez wszelkich zaburzeń pracy nerek i znakomicie je oczyścić z toksyn.
  • Pomocny przy chorobach układu oddechowego
  •  Niestety działanie lubczyku jako afrodyzjaku nie zostało potwierdzone naukowo

Lubczyk w kuchni

Do potraw dodajemy liście lubczyku bądź starty korzeń. Wyciąg z korzenia stanowi natomiast składnik popularnej przyprawy „maggi”. Lubczyk stanowi przyprawę odpowiednią do zup – przede wszystkim z fasolą, ziemniakami czy grochem …

Przeciwwskazania do stosowania lubczyku

  • podczas stosowania należy unikać kontaktu ze słońcem
  • kobiety w ciąży nie powinny stosować – ponieważ ma działanie  poronne.
  • Kobiety z obfitymi miesiączkami nie powinny stosować ponieważ wzmaga on krwawienie.
  • Nie stosować w ostrych stanach zapalnych ,chorobach miąższu nerek oraz w upośledzonej pracy nerek
  • nie stosować w obrzękach spowodowanych niewydolnością serca i/lub nerek

Jak stosować?

Napój wykrztuśny z lubczykiem

5 g lubczyku i 20 g kopru włoskiego zalewamy 500 ml wina i odstawiamy na 2-3 dni, po czym odcedzamy wino. Nalewkę popijamy po posiłku.

Herbatka z lubczyku

1 łyżeczkę suszonego korzenia lubczyku zalać 1 filiżanką zimnej wody. Zagotować i natychmiast przecedzić. Pić 2 filiżanki odwaru dziennie.

Napar z lubczyku

Najlepiej odpowiednią porcję korzenia zalać niewielką ilością wody przegotowanej na noc, a rano podgrzać i potrzymać pod przykryciem, aby naciągnęło i wypijać małymi ilościami. Można słodzić  zarówno miodem, jak i cukrem, łyżka na szklankę wody – pic taki napar do trzech szklanek dziennie przy :

  • zaburzeniach trawiennych,
  •  zaparciach
  •  bolesnym oddawaniu moczu
  •  Bronchitach
  •  nerwicach żołądka

Uprawa lubczyku

Z powodu rozpowszechnienia uprawy lubczyku w Polsce można łatwo wyhodować go w swoim ogródku. Potrzebna jest do tego gleba próchnicza, bogata w wapń, dobrze nawilżona. W czasie sezonu zbieramy jego zielone liście, które można w całości lub pokrojone przechowywać przez 3 miesiące w zamrażarce. Korzenie zaś wykopujemy wczesną wiosną lub w jesienią w drugim lub trzecim roku wegetacji. Wykopane, otrząsamy z ziemi, płuczemy i osuszamy w zacienionym i przewiewnym miejscu. Następnie kroimy je na plasterki i suszymy w ciepłym miejscu, aż do uzyskania ciemnej, żółtobrunatnej barwy. Dalej należy przechowywać je w papierowych torbach. Właśnie z tak wysuszonego korzenia lubczyku można sporządzać napary.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Twitter
  • Wykop
  • Śledzik

, , , , , , , , , , ,

Brak komentarzy.

Dodaj komentarz