Oczyszczające bylice

Wróżki i szamanki wierzą, że bylica wypędza negatywne moce i złe energie. Zioło to ma chronić przed zmęczeniem, a włożona do buta bylica pospolita chroni przed znużeniem w czasie podróży. Jest też ochroną przed udarem słonecznym, dzikimi zwierzętami i wszelkim złem. Oprócz tak abstrakcyjnych zastosowań bylice mają również bardziej przyziemne właściwości. Najczęściej są one wykorzystywane po prostu do oczyszczania organizmu.

Bylice to jednoroczne rośliny z rodziny astrowatych. Nazwa bylica (łac. Artemisia) wzięła się od historycznej postaci – Artemizji, która była żoną władcy karyjskiego Mauzolosa. Zajmowała się ona botaniką oraz medycyna naturalną i to właśnie na jej cześć zielarze nazwali tak tę grupę roślin.

Na świecie rośnie aż 300 gatunków tej rośliny. Charakteryzują się aromatycznym zapachem i gorzkim smakiem. Rosną na rumowiskach i w ogrodach. Wiele gatunków bylic to zwyczajne chwasty porastające nieużytki. Są jednak gatunki, które mają właściwości oczyszczające m.in. bylica boże drzewko, bylica estragon, bylica piołun i bylica pospolita.

Bylica boże drzewko

To zioło które rzadko występuje w Polsce i jest kenofitem, czyli gatunkiem roślin obcego pochodzenia, które zadomowiło się u nas dosyć niedawno. Charakteryzuje się silnym aromatem i gorzkim smakiem.

Bylica boże drzewko

Bylica boże drzewko zawiera w swoim składzie cenne substancje takie jak olejek eteryczny, związki kumarynowe, żywice, kwasy organiczne, w tym kwas kawowy, garbniki, gorycze, sole mineralne i niewielkie ilości prowitaminy A i witaminy C. Właściwości lecznicze posiadają części nadziemne rośliny.

Bylica boże drzewko działa głównie żółciopędnie. Ułatwia przepływ żółci z pęcherzyka żółciowego do dwunastnicy. Dzięki dużej zawartości soli mineralnych wzmaga wytwarzanie soków trawiennych. Wspomaga funkcjonowanie żołądka oraz jelit poprzez zwiększenie produkcji kwasów. Ma właściwości oczyszczające, gdyż działa moczopędnie i napotnie. Ponadto znane jest jej działanie przeciwrobaczne.

Dawniej była wykorzystywana właśnie do usuwania pasożytów u dzieci. W medycynie ludowej herbatki z ziela bożego drzewka używane były jako środek pobudzający apetyt, dobroczynnie oddziałujący jednocześnie na przebieg procesów trawiennych i pobudzenie macicy. Jest to dobry środek na nieregularne miesiączkowanie, ponieważ stymuluje menstruacje i jest stosowane w celu jej wywołania. Ze względu na swoje właściwości napotne jest przydatna przy przeziębieniach i grypie.

Napar z bylicy bożego drzewka:

1 łyżeczkę suszonego zioła zalać 1 szklanką wrzątku i parzyć pod przykryciem przez około 15 minut. Napar ziołowy pić trzy razy dziennie.

Napar może być stosowany przy chorobach wątroby, pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych (zastojów żółci, stanów skurczowych), także w niedokwaśności, zapaleniu żołądka, jelit i lekkich biegunkach. Działa przeciwzapalnie i oczyszczająco. Naparem można też płukać gardło. Dzięki swoim właściwościom bakteriobójczym jest skutecznym środkiem na stany zapalne jamy ustnej.

Zewnętrznie bylica boże drzewko jest używana w połączeniu z mąką jęczmienną i olejem roślinnym. Połącz je w równych proporcjach i utrzyj na jednolita masę. Powstała papka jest idealna do robienia okładów na obrzęki i powiększone gruczoły.

Bylica boże drzewko jest też rośliną kosmetyczną. Jest stosowane jako dodatek do kąpieli o działaniu wzmacniającym, poprawiających krążenie w skórze. Szampony z dodatkiem bylicy pobudzają wzrost włosów i zapobiegają łupieżowi.

Należy pamiętać, że bylica boże drzewko to roślina trująca. Nieodpowiednio stosowana może spowodować szkodliwe skutki uboczne!

Bylica piołun

W Polsce jest archeofitem, czyli obcym gatunkiem, który dotarł do naszego kraju w czasach wczesnohistorycznych. W niektórych rejonach rośnie pospolicie. Inaczej jest nazywana wermutem, absyntem lub po prostu piołunem. Często jest znana jedynie jako środek do odstraszania owadów. Obecnie piołun służy głównie do sporządzania gorzkich likierów żołądkowych i wermutów oraz do aromatyzowania wódek. Najbardziej znanym alkoholem wyrabianym z piołunu jest absynt. Bylica piołun posiada też wiele innych cennych właściwości, w tym leczniczych i oczyszczających.

Bylica piołun

W medycynie naturalnej korzysta się z ziela piołunu i z liści. Zawierają one olejek lotny składający się głównie z tujonu i tujolu oraz azulenu, ponadto związki goryczkowe, flawonoidy i garbniki oraz sole mineralne, w których znajduje się dużo potasu. Substancje te działają żółciotwórczo, żółciopędnie, przeciwskurczowo, antyseptycznie i przeciw pasożytniczo.

Napar z piołunu:

Zalać łyżkę ziela piołunu szklanką wrzątku i trzymać pod przykryciem nad parą przez pół godziny. Odstawić go następnie do naciągnięcia na dalsze 10 minut i odcedzić. Napar ziołowy spożywać od 1/2 do jednej łyżki na godzinę przed posiłkami przez kilka dni lub stosuje w postaci lewatyw. Można go także używać do czyszczenia rąk ze smarów i olejów.

Napar z piołunu działa przede wszystkim tonizująco i moczopędnie. Ale nie tylko. Podaje się go przy niedokwaśności żołądka, niestrawności. Wermut pobudza funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego i zwiększa apetyt. Jest niezastąpionym środkiem do walki z przewlekłymi nieżytami żołądka i jelit, połączonymi ze zmniejszonym wydzielaniem soków trawiennych i żółci. Ze względu na silnie gorzki smak jest polecany przy zgadze, wzdęciach, i w przypadku kolki jelitowej. Napar poprawia też przemianę materii. Ponadto stosuje się je przy niewydolności trzustki. Można je podawać osobom w wieku podeszłym oraz rekonwalescentom po ciężkich chorobach i operacjach przełyku, żołądka i dwunastnicy.

Napar z piołunu może być też stosowany zewnętrznie w formie nacierania i obmywania ciała, gdyż działa odkażająco. Stosuje się go przy zwalczaniu pasożytów skóry takich jak wszy czy świerzbowce. Działa na nie toksycznie. Dodatkowo zawarte w piołunie azuleny działają na skórę łagodząco, bakteriostatycznie i pielęgnacyjnie. Napar stosowany jako lewatywa jest skutecznym środkiem na owsicę i glisty jelitowe.

Bylica pospolita

Bylica pospolita jest popularnym i często występującym gatunkiem w naszym kraju. Mimo to, jest przez nas rzadko wykorzystywana i mało znane są jej właściwości oczyszczające. A szkoda.

Ma intensywny zapach, który można poczuć zwłaszcza przy zaroślach, przydrożach czy brzegach wód. Jej lecznicze właściwości są podobne do bylicy piołun, jednak znacznie słabsze. W ziołolecznictwie stosuje się ziele i korzeń bylicy pospolitej. Zawierają one olejki eteryczne, żywicę i gorycz. Korzeń zawiera dodatkowo inulinę, która jest cennym prebiotykiem- stymuluje wzrost korzystnej mikroflory przewodu pokarmowego.

Bylica pospolita

Bylica pospolita dzięki swojemu składowi znacznie ułatwia  przyswajanie składników pokarmów. Pobudza wydzielanie soku żołądkowego, ułatwia przepływ żółci do dwunastnicy i pobudza wątrobę do zwiększonego wytwarzania żółci.

Ziele bylicy wykorzystuje się by złagodzić wzdęcia i bóle powodowane kurczem mięśni gładkich w przewodzie pokarmowym. Korzeń natomiast jest używany do wspomagania leczenia przy nieżytach jelit. Ma właściwości przeciwskurczowe.

Bylica pospolita jest wykorzystywana też do oczyszczania organizmu- działa toksycznie na robaki obłe w przewodzie pokarmowym oraz słabo moczopędnie. W dużych dawkach pobudza krwawienia miesiączkowe i może spowodować poronienie.

Bylica pospolita jest polecana nie tylko osobom chcącym oczyścić organizm, ale także dla tych mających trudności z przyswajaniem składników pokarmowych i z brakiem apetytu.

Dodawana do kąpieli łagodzi skutki choroby reumatycznej, a jej intensywny aromat działa relaksująco.

Przeciwwskazania

Należy pamiętać, że bylica pospolita jest roślina trująco i w większych ilościach jest toksyczna! Nie należy zaczynać kuracji tym ziołem przy ostrym nieżycie żołądka lub jelit, ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Zaprzestać stosowania bylicy trzeba w okresie miesiączkowania, ciąży i karmienia.

Bylica estragon

W atlasach występuje pod nazwą bylica draganek, a jej pospolite nazwy to estragon lub bylica głupich. W Polsce jest efemerofitem- przypadkowo została zawleczona do naszego kraju i zapewne będzie rosła u nas tylko przez jakiś czas. Estragon jest uprawiany ze względu na swoje aromatyczne liście, które dodają anyżkowo-lukrecjowego smaku do sosów, sałatek oraz octów ziołowych.

Francuzi wykorzystują jej właściwości uspakajające i przygotowują z niej napój na bezsenność i nadpobudliwość ruchową. Draganek jest tez roślina leczniczą, wykorzystuje się jego ziele, które zawiera  olejki eteryczne w tym estragol, gorycze, garbniki, karoteny i dużo soli mineralnych, w tym jod, który jest dla człowieka niezbędnym mikroelementem. Należy pamiętać, by nie gotować estragonu, bo można utracić jego właściwości.

Bylica estragon

Estragol często stanowi składnik mieszanek ziołowych, gdyż jego działanie jest raczej słabe. Ma właściwości oczyszczające organizm. Działa moczopędnie i wzmaga wydzielanie soków trawiennych. Ponadto uzupełnia braki witaminy A we krwi. Stosuje się go przy kuracjach wzmacniających, przy braku apetytu lub też przy zaburzeniach żołądkowych.

Bylice estragon najlepiej jest wykorzystywać w kuchni jako dodatek do potraw. Zawiera enzymy trawienne, które pomagają strawić mięso oraz inne białka. Estragon jest również uważany za łagodny, nie podrażniający środek moczopędny, który pomaga naszemu organizmowi wypłukać wszelkie toksyny, które są uwalniane podczas trawienia mięsa oraz innych białek. Najlepszym sposobem na stosowanie estragonu w przypadkach problemów trawiennych to forma domowego octu.

Ocet estragonowy:

Składniki:1 pełna szklanka świeżych gałązek estragonu, 250 ml octu winnego,1 długa gałązka świeżego estragonu

Przygotowanie: Ugnieść liście estragonu na dnie miski i następnie umieścić je w 250 ml słoju. Doprowadzić do wrzenia ocet, ale nie gotować go, zdjąć szybko z ognia i zalać nim liście estragonu zostawiając około 5 cm wolnego miejsca od góry słoja. Zakręcić słój szczelnie. Marynować zawartość słoja w ciepłym pomieszczeniu przez około 10 dni, potrząsając słojem dosyć często. Po 10 dniach spróbować ocet. Jeśli smak jego nie jest wystarczająco silny, odcedzić liście estragonu, zgnieść świeże liście zioła (około 1 pełnej szklanki) i ponownie zalać octem. Marynować przez następne 10 dni. Przecedzić ocet przez czystą szmatkę. Sparzyć długą, świeżą gałązkę z liśćmi estragonu przez 15 sekund w gotującej się wodzie. Umieścić w słoju, następnie zalać to estragonowym octem. Zakręcić szczelnie.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Gadu-Gadu Live
  • Twitter
  • Wykop
  • Śledzik

, , , , , ,

Brak komentarzy.

Dodaj komentarz